Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Δεν παραδίνομαι,ρε!!



Αγόρασα σπίτι. Και μεγάλο αυτοκίνητο.

Πήγα διακοπές στη Χαλκιδική. Στη Σάμο. Και στην Κέρκυρα.
Εκδρομές στο Πήλιο. Στα Ζαγόρια. Και στο Καρπενήσι.
Πήγα σε ταβέρνες. Και στα μπουζούκια.
Εστειλα τα παιδιά μου φροντιστήριο. Και στα αγγλικά.
Τάδινα χαρτιλίκι. Τάκανα δώρα Χριστούγεννα. Στα γενέθλια.
Ξόδεψα...το παραδέχομαι...
Αγόρασα εγγλέζικη καπαρντίνα. Ιταλικό παπούτσι.
Εβραϊκά λεμόνια. Πατάτες απ'την Τουρκία. Ψάρι Νορβηγίας.
After save. Κολώνιες. Σαμπουάν. Αρωματικό σαπούνι.
Ξόδεψα...το παραδέχομαι...
Κέρασα αγιορείτικο κρασί στην Ειρήνη. Κοιμήθηκα μαζί της
σε ακριβό ξενοδοχείο. 
Κάλεσα στο σπίτι μου τους φίλους μου. Να φάμε και να πιούμε.
Να γλεντήσουμε. Να αγαπηθούμε.
Ξόδεψα...το παραδέχομαι...
Δεν έκλεψα. Δεν άρπαξα. Δεν εξαπάτησα.
ΕΣΕΝΑ, ρε αρχίδι, τί σε νοιάζει ;;!!
Γιατί μού λες πως έζησα πάνω από τις δυνάμεις μου;;
Γιατί με θεωρείς καταστροφέα της Χώρας;;

ΞΕΡΩ, γιατί...
Με θέλεις φτωχό και φτηνό.
Να δουλεύω για πέντε ευρώ. Να ψωμολυσώ.
Νάμαι δούλος σου. Σκυλί σου.
Νάμαι ένα τίποτα. 
Χωρίς αξιοπρέπεια. Χωρίς φωνή. Χωρίς δικαιώματα.
Να γυρίσω στις γκαζόλαμπες. Στις ξυλόσομπες. Στις στάχτες.
Θέλεις το παιδί μου σκλάβο νέας γενιάς.
Αμόρφωτο. Χωρίς Ελπίδα. Χωρίς Μέλλον.
Με θέλεις στο σκοτάδι και στην πείνα.
Στο κλιν και στο πράσινο σαπούνι.
Να κόβω βεντούζες, αντί νάχω γιατρό.
Νάμαι στον ποδαρόδρομο, αντί νάχω συγκοινωνίες.
Να τρώω ρεβύθια και ρέγγα.
Με θέλεις ζωντανό-νεκρό.
Να δουλεύω για σένα. Τα κέρδη σου. Τις Ελβετίες σου.
Με θέλεις στο συσσίτιο. 
Να χορταίνω με δυστυχίες.
Τις δικές μου και των άλλων.

ΟΧΙ καθάρματα.  ΟΧΙ κλεφταράδες.  ΟΧΙ πουλημένοι.
ΟΧΙ και πάλι ΟΧΙ.

Μπορεί να με ξεπαστρέψετε...
Την Πατρίδα μου να καταστρέψετε...
Θάμαι παντού. Συνεχώς μπροστά σας.
Μόνος και με Αλλους.
Και Νεκρός... Εχθρός σας θάμαι...



(Ενεκα το συνεχιζόμενο ψυχοπλάκωμα
και μιά ξαφνική γριπούλα...το Κοράκι επαναλαμβάνεται!!).

4 σχόλια:

  1. Κόρακα, όλο κλινήρης είσαι τώρα τελευταία...
    Mας το γύρισες και στις επαναλήψεις...
    Μπας και γέρασες νωρίς???  Tα κοράκια ζουν πολλά χρόνια...
    Κοίτα να γίνεις γρήγορα καλά γιατί σε χρειαζόμαστε!
    Κουράγιο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και θα ήθελα να συμπληρώσω όσον αφορά την καραμέλα του συνυπεύθυνου Έλληνα πελάτη. Πελάτες υπάρχουν εκεί όπου υπάρχουν μαγαζιά... ψάξτε για τους μαγαζάτορες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Είδες τι παθαίνει όποιος τα βάζει με την Αννούλα;
    Μέχρι βουντού κάνει η εξοχότητά της.

    Περαστικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΚΟΡΑΚΑ ΚΑΙ ΓΙΝΕ ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΛΑ ΓΙΑΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΕΤΟΙΕΣ ΩΡΕΣ. ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ

    ΑπάντησηΔιαγραφή